W trakcie trwającej wojny rosyjsko-ukraińskiej siły zbrojne Ukrainy i Federacji Rosyjskiej podają do publicznej wiadomości statystyki strat zadanych przeciwnikowi. Oto oficjalne wyniki podane przez obie strony za październik oraz komentarz co do ich wiarygodności. Szymon Tetera. 3 tys. Mimo reform w Siłach Zbrojnych Rosji, nikt nie zmienił wyglądu naramienników sprzed III wojny światowej. Główna strona: Marszałek Federacji Rosyjskiej Marszałek Federacji Rosyjskiej (Маршал Росси́йской Федерации, Márshal Rossíyskoy Federátsii) - najwyższy stopień w siłach zbrojnych Rosji. Jego odpowiednikiem w siłach morskich to Admirał Floty Porównawcze stopnie wojskowe; Szeregi i insygnia sił kosmicznych; Rosyjskie stopnie wojskowe; Stopnie i insygnia wojsk sowieckich; Bibliografia Linki zewnętrzne. Ustawa federalna nr 58-FZ z dnia 12 marca 1998 r. „O służbie wojskowej i służbie wojskowej” (w języku rosyjskim) Dekret prezydencki nr 531 z dnia 8 maja 2005 r. Wojna w Ukrainie. Śledź najnowsze informacje w naszej RELACJI NA ŻYWO. W poniedziałek Władimir Putin podpisał szereg ustaw związanych z budżetem Federacji Rosyjskiej na przyszły rok. W . Federacja Rosyjska odziedziczyła stopnie wojskowe Związku Radzieckiego , chociaż insygnia i mundury zostały nieznacznie zmienione. Rosyjskie Siły Zbrojne mają dwa style stopni: stopnie w stylu armii i stopnie w stylu marynarki wojennej . Armia i siły powietrzne korzystają wyłącznie z szeregów wojskowych. Poniżej znajduje się tabela szeregów sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej . Najpierw podaje się tłumaczenie na język angielski, następnie na wersję rosyjską , a następnie na angielską transliterację . W dniu 11 marca 2010 r. Ustawa nr 2010-293 Prezydenta Rosji wprowadziła nowy zestaw insygniów stopni. Szeregowcy, lotnicy i marynarze noszą teraz gładkie naramienniki. Starszym podoficerom zastąpiono szewrony zwykłymi drążkami (małe poziome drążki dla kapralów i sierżantów wzrastające wraz ze stażem, duże poziome drążki dla sierżantów sztabowych i pionowe dla starszych sierżantów). Te odznaki rang odzwierciedlają insygnia zarówno Armii Cesarskiej Rosyjskiej, jak i Armii Radzieckiej w latach 70. XX wieku. Chorąży i oficerowie otrzymali nowe epolety na ramionach, a wszystkie insygnia oficera generalnego odzwierciedlają teraz przynależność do służby w mundurze dyżurnym. Zachowane zostały złote epolety paradnej sukni. Insygnia marszałka Federacji Rosyjskiej zachowały herb Rosji i gwiazdę marszałka. W 2013 roku insygnia generała armii obejmują teraz gwiazdę marszałka, zwieńczoną czerwoną gwiazdą w wieńcu. [ potrzebne źródło ] Wiosną 2013 r . przywrócono stopnie podoficerów, które zostały usunięte w wyniku rosyjskiej reformy wojskowej z 2008 r . [5] Republiki Federacji Rosyjskiej stanowią ok. 30 proc. jej całej powierzchni. Mają swoje własne konstytucje, języki urzędowe, flagi i narodowe hymny. Co odróżnia je od obwodów, krajów, wydzielonych miast i innych podmiotów federalnych, których w Federacji Rosyjskiej jest łącznie ponad 80? Stopień zależności republik od władzy centralnej jest różny. Dla wielu z nich dotacje z rosyjskiego budżetu są kluczowe, inne są ograniczane przez specyficzny sposób dystrybucji środków Finansowe wpływy z każdego federalnego okręgu są kierowane do centrum i następnie dystrybuowane uznaniowo, w zależności od różnych, często niejawnych czynników. System służy bardziej Kremlowi niż republikom Dla mieszkańców ubogich republik wstąpienie do wojska często jest jedyną drogą na awans społeczny O Czeczenii mówi się teraz głównie za sprawą Ramzana Kadyrowa. Młodsi internauci mogą kojarzyć Dagestan z Hasbullą, mierzącym 91 cm popularnym TikTokerem. W Jakucji po 1991 r. zaczęto kultywować "etniczny entuzjazm" w ramach którego w szkołach oraz na uniwersytecie zaczęto nauczać religii bóstw Ajyy i szamanizmu Więcej podobnych historii przeczytasz na stronie głównej Onetu Podział administracyjny Federacji Rosyjskiej jest skomplikowany. Oprócz 46 obwodów administracyjnych zarządzanych przez gubernatorów podmiotami federalnymi są jeszcze kraje (łącznie dziewięć), miasta wydzielone (trzy, w tym okupowany Sewastopol), obwody i okręgi autonomiczne oraz republiki. Szczególną uwagę zwracają tutaj właśnie republiki, których jest aż 21 (bez okupowanego od 2014 r. Krymu). Łącznie zajmują one ok. 30 proc. powierzchni Rosji. Największą jest stanowiąca wschodnią część Syberii Jakucja (nr 14 na mapce), będąca największą pod względem powierzchni jednostką podziału terytorialnego na świecie (ma powierzchnię ponad 3 mln km kw, czyli ok. 10 razy więcej niż Polska). Najmniejszą republiką jest z kolei Adygeja (nr 1 na mapie) — jej powierzchnia to zaledwie 7,8 tys. km kw, czyli mniej więcej tyle, ile ma Wodzisław lub Kostrzyn. Mapa Federacji Rosyjskiej z wyszczególnieniem 21 republik i Krymu Foto: Wikimedia (Grafika autorstwa Kudzu1 - Praca własna, CC BY-SA Od Kaliningradu po Czukotkę Federacja Rosyjska jest niezwykle rozległa i rozciąga się na przestrzeni ponad 8 850 km od Kaliningradu po Czukotkę praktycznie stykającą się z Alaską. W tych granicach żyje wiele grup etnicznych i wyznaniowych, tak więc zbudowanie całkowicie jednolitej tożsamości narodowej jest praktycznie niemożliwe (udowodnił to upadek ZSRR). W odróżnieniu od obwodów autonomicznych, republiki Federacji Rosyjskiej mają swoje własne flagi, hymny oraz mają prawo ustanawiać swoje własne języki państwowe używane na równi z rosyjskim. Konstytucja Federacji Rosyjskiej gwarantuje im również możliwość posiadania własnej konstytucji oraz ustawodawstwa. Ile da Rosja? Zdaniem Jadwigi Rogoży z Ośrodka Studiów Wschodnich, autorki opracowania "Federacja bez federalizmu" (rok 2014 — przyp. red), kontrola centrum nad regionami jest tak duża, że "stoi w sprzeczności z formalnie istniejącym w Rosji ustrojem federalnym". Stopień zależności republik od centralnej władzy Federacji Rosyjskich nie jest jednakowy, ale wiele z nich jest silnie uzależnionych od dotacji z budżetu centralnego. Dzieje się tak, ponieważ finansowe wpływy z każdego federalnego okręgu są kierowane do centrum i następnie dystrybuowane uznaniowo, w zależności od różnych, często niejawnych czynników. Jest to system, który służy bardziej Kremlowi niż republikom. Mniej zasobne i gorzej usytuowane geograficznie republiki muszą walczyć o sympatię władz na Kremlu, często płacąc za dotacje uległością. Z kolei regiony, które posiadają własne surowce i mogłyby lepiej rozporządzać swoim budżetem, są ograniczane przez tę politykę, która uniemożliwia im samodzielny rozwój i swobodę inwestowania. Niedostatek i ograniczone szanse na awans społeczny to bezpośrednie przyczyny tego, że mężczyźni z gorzej usytuowanych republik chętnie wstępują do wojska. Żołd szeregowego żołnierza jest kilkukrotnie większy niż średnie wynagrodzenie, które mogą otrzymać za pracę w swoim regionie, dodatkowo dzietność na prowincji jest o wiele wyższa — nie dziwią więc statystyki mówiące o tym, że rosyjskie ofiary wojny w Ukrainie to w dużej mierze mieszkańcy republik, Buriacji, Dagestanu i Tuwy. Zdaniem rosyjskiego eksperta Pawła Łuzina z tych regionów może pochodzić nawet jedna czwarta wszystkich rosyjskich ofiar wojennych (ekspert udzielał tej wypowiedzi na początku kwietnia — przyp. red). Ten sam ekspert wskazywał również, że żołnierze ze wschodnich republik częściej są wysyłani na misje, które wiążą się z większym ryzykiem zgonu, ponieważ przeciętni Rosjanie mniej przejmą się ich śmiercią. W analogicznym przypadku popełniane przez nich zbrodnie można łatwo ograć propagandowo jako bestialstwo, którego nie dopuściliby się żołnierze z Moskwy lub Sankt Petersburga — przykładem mogą być tutaj żołnierze z 10-tysięcznego miasta Kniazie-Wołkonskoje w Kraju Chabarowskim, którzy okupowali Buczę i są oskarżani o gwałty oraz masowe morderstwa. Problem z Kadyrowem Są to oczywiście pewne uproszczenia, ponieważ żadnej relacji między republiką a centrum nie da się trafnie opisać jednym zdaniem. Przykładem może być tutaj Czeczenia, której formalnym przywódcą od 2007 r. jest Ramzan Kadyrow, polityk, który sam określa siebie jako wiernego żołnierza Putina. To dyktator określany mianem zdrajcy, otwarcie kolaborujący z Rosją, która wywołała w republice aż dwie wojny i praktycznie zrównała Grozny z ziemią. Kadyrow nie jest jednak całkowicie uległy i prowadzi w republice politykę derusyfikacji oraz islamizacji (ok. 95 proc. mieszkańców to muzułmanie), dodatkowo jest na swój sposób szanowany za dystrybucję dotacji z budżetu federalnego, dzięki którym udało się odbudować wspominaną wcześniej stolicę. Rosnąca niezależność Czeczenii skłania do stawiania pytań o to, jak te relacje będą kształtować się w najbliższych latach. Aktualnie w wojnie w Ukrainie walczą zarówno Kadyrowcy (oczywiście po stronie Rosji), jak i również Czeczeni, którzy sprzeciwiają się jego dyktaturze i stają po stronie Ukrainy. Centrum Groznego, miasto odbudowano po wojnie Foto: Oleg Nikishin/Epsilon / Getty Images Meczet Achmada Kadyrowa w Groznym Foto: Sefa Karacan/Anadolu Agency/Getty Images / Getty Images Kraj Hasbulli i mistrza MMA Kolejną z republik, której budżet w ogromnym stopniu jest zależny od kremlowskich dotacji, jest Dagestan położony nad Morzem Kaspijskim. Do europejskich mediów Dagestan w ciągu ostatnich lat przebijał się głównie dzięki sukcesom pochodzącego z Machaczkały Chabiba Nurmagomiedowa, wielokrotnego mistrza UFC i jedną z największych legend mieszanych sportów walki. Młodsi internauci mogą natomiast kojarzyć Dagestan z Hasbullą, mierzącym 91 cm popularnym TikTokerem (na zdjęciu poniżej obydwaj panowie w klatce podczas gali UFC). Chabib Nurmagomiedow i Hasbulla wspólnie w oktagonie Foto: Getty Images/Chris Unger/Contributor Dagestan to republika, której problemem oprócz dużego bezrobocia, korupcji i nepotyzmu jest też wieloetniczność. Dagestan zamieszkuje ponad 36 grup etnicznych, z których najbardziej liczni są Awarowie, Dargijczycy, Lezgini i Lakowie — łącznie w Dagestanie żyją ponad 3 mln osób, a gęstość zaludnienia jest mniej więcej dwa razy mniejsza niż w Polsce. Dagestan zamieszkuje ponad 36 grup etnicznych Foto: Giovanni Mereghetti/UCG/Universal Images Group / Getty Images Lekcje z szamanizmu Największą i niezwykle ciekawie zróżnicowaną pod względem geograficzną republiką jest Jakucja — jej mieszkańcy wolą jednak nazwę Sacha. Republika jest położona na terenie trzech stref czasowych, a roczna amplituda temperatur sięga tam 100 st. C. W grudniu średnia temperatura w stolicy, Jakucku, wynosi -35 st. C, ale zdarza się, że spada poniżej -50 st. C. Jakuck zimą / fot. Svetlana Pavlova\TASS via Getty Images Foto: Svetlana Pavlova\TASS / Getty Images Sacha geograficznie stanowi część Syberii, gdzie w sferze religijnej nadal popularny jest szamanizm, rozumiany bardziej jako przewodnictwo dusz niż jako szarlataństwo. Po 1991 r., kiedy prezydentem republiki po raz pierwszy został rodowity Sacha, Michaił Nikołajew, zaczęto kultywować "etniczny entuzjazm" w ramach którego w szkołach oraz na uniwersytecie zaczęto nauczać religii bóstw Ajyy i szamanizmu. Wcześniej mieszkańcy republiki byli szykanowani za używanie języka innego niż rosyjski. "Dziś Jakuck jest jakucki, ale kiedyś baliśmy się mówić we własnym języku (...) Jeśli na przystanku byli nuczcza (biali), zawsze wsiadałam ostatnia. Wewnątrz nigdy nie zajmowałam miejsca, jeśli oni stali" - mówi portierka z akademika w Jakucku w rozmowie z "Newsweekiem". Norylsk to najbardziej na północ wysunięte miasto w Rosji Foto: Kirill Kukhmar\TASS / Getty Images Przeczytaj także: To najbardziej depresyjne miasto na świecie. Słońca nie ma tam tygodniami Tatarstan We wspominanym wcześniej raporcie OSW Tatarstan został zdefiniowany jako region, który przed latami 90. cieszył się największą autonomią, żeby później przekształcić się w enklawę autorytaryzmu. Tatarstan to jeden z regionów-donatorów, czyli tych, które zapewniają wpływy do budżetu (oprócz Tatarstanu zalicza się do nich również Moskwę, Petersburg, obwód leningradzki, sachaliński i tiumeński). Tatarzy stanowią ponad 50 proc. ludności republiki, a dominującymi wyznaniami są prawosławie i islam sunnicki. Ważną postacią w historii republiki jest prezydent Mintimier Szajmijew, rządzący w latach 1991–2010, który uzyskał dla Tatarstanu pokaźną autonomię w Federacji Rosyjskiej, zapewniając jej status suwerennego państwa zrzeszonego z Rosją. Dopiero w 2000 r. Tatarstan stał się oficjalnie częścią Rosji, ale republika nadal walczy o swoje tradycje oraz język, postulując nauczanie go w szkołach jako języka państwowego. Nie zgadzał się z tym Władimir Putin, którego zdaniem powinien być to wyłącznie język fakultatywny i nie powinno się przymuszać do nauki tatarskiego Rosjan mieszkających w republice. Meczet Kul Szarif na Kremlu w Kazaniu, stolicy Tatarstanu Foto: Getty Images Zobacz także: "Porcelana daje nieskończone możliwości" Śledź na bieżąco sytuację w Ukrainie – sprawdź relacje na żywo Onetu Wszystko za sprawą tego, że siły zbrojne Federacji Rosyjskiej są naprawdę potężne i nie bez powodu zajmują drugą pozycję w rankingu serwisu Global Firepower, który śledzeni to, jak wielką armią dysponuje wybrane państwo. Oczywiście są to dane niedokładne (oprócz zwierzchników wybranego wojska nikt nie zna precyzyjnych informacji na ten temat) i należy traktować je z odpowiednim dystansem, jednak pozwala to nam przynajmniej w przybliżeniu poznać, o jakim potencjale militarnym mówimy. Przed atakiem Rosji na Ukrainę wiele mówiło się o tym, że w przypadku eskalacji konfliktu dojdzie do starcia Dawida z Goliatem. Cóż, trudno się z tym nie zgodzić, zwłaszcza że na papierze rosyjska armia prezentuje się jako siła, z którą muszą się liczyć zarówno pojedyncze państwa, jak i międzynarodowe sojusze. Mimo to w przekazach medialnych wojska agresora ukazywane są jako zdezorganizowana siła, która zalicza wpadkę za wpadką, tracąc przez własną nieuwagę bezpieczny system komunikacji lub dopuszczając do strat istotnego personelu, w tym dowództwa. Oliwy do ognia dolewa Ukraiński Sztab Generalny, który od 24 lutego, czyli dnia ataku Rosji na Ukrainę, podaje, jak wielkie straty ponoszą siły zbrojne Federacji Rosyjskiej. Fanpage jest cały czas aktualizowany i tu również zalecana jest rozwaga, ponieważ tak naprawdę nie wiemy, jak dokładnie wyglądają straty po obu stronach, a jedyne dane, jakimi dysponujemy, pochodzą właśnie od ukraińskiego dowództwa. Tu również nie są podawane szczegóły (np. jakie konkretnie czołgi czy myśliwce udaje się unieszkodliwić), jednak na podstawie dostępnych informacji można oszacować, jak dotychczas zaprezentowane szacowane straty wypadają na tle całego potencjału militarnego rosyjskiej armii. Przeczytaj także: Miliardowe straty rosyjskiej armii w Ukrainie. Oto sprzęt, jaki straciło wojsko Putina Dane, jakie znalazły się w poniższej tabeli, dotyczą całkowitych strat, jakie rosyjskie wojsko poniosło od 24 lutego do 14 marca. Ukraińcy w swoich wyliczeniach nie podają informacji o marynarce wojennej, ale jeśli chcecie wiedzieć, jak prezentują się rosyjskie siły morskie, zachęcamy do sprawdzenia naszego porównania potencjału militarnego Rosji i Ukrainy sporządzonego przed atakiem rosyjskiej armii. Straty Stan sprzed ataku Personel ok. 12 tys. 850 tys. (dotyczy tylko aktywnego personelu wojskowego) Pojazdy opancerzone co najmniej 1249 szt. 30 tys. szt. Czołgi co najmniej 384 szt. 12,4 tys. szt. Artyleria ok. 150 szt 14 tys. szt. (artyleria samobieżna to 6,5 tys. szt., a holowane jednostki artyleryjskie to 7,5 tys. szt.) Wyrzutnie pocisków rakietowych 64 szt. 3,3 tys. szt. Samoloty 77 szt. 1956 szt. (772 szt. to myśliwce, 739 szt. to samoloty bojowe do atakowania celów na lądzie i 445 szt. to samoloty transportowe) Śmigłowce 90 szt. 2,044 tys. szt. (1,5 tys. szt. to śmigłowce wielozadaniowe, a 544 szt. to śmigłowce bojowe) Warto dodać również, że Ukraińcy skutecznie niszczą ciężarówki transportowe Rosjan — według aktualnych danych rosyjska armia straciła 617 szt. tego typu pojazdów. W poniższej galerii umieściliśmy natomiast część sprzętu, jakim dysponują siły zbrojne Federacji Rosyjskiej oraz ile maszyn znajduje się na ich stanie. Tu również uczulamy, że są to dane przybliżone, gdyż — jak już wspominaliśmy — nie dysponujemy dokładnymi informacjami na ten temat. Przeczytaj także: Co powinien zawierać i jak jest zbudowany schron przeciwatomowy? Wyjaśniamy /12 Śmigłowiec Mi-8 — ok. 746 szt. Yura Taratunin / Shutterstock To najpopularniejszy śmigłowiec, jaki znaleźć można w siłach powietrznych Ukrainy, który przystosowany jest przede wszystkim do transportu żołnierzy (do 24 żołnierzy z pełnym ekwipunkiem). Konstrukcja ta nadaje się również do walki — w zależności od modyfikacji montuje się działka i karabiny maszynowe lub pociski niekierowane. /12 Śmigłowiec Mi-24 — ok. 330 szt. Vectorkel / Shutterstock Mi-24 osiąga prędkość 335 km na godz., ma zasięg 450 km i maks. pułap na poziomie 4,9 km. Śmigłowiec dysponuje też niezwykle szerokim uzbrojeniem. Począwszy od różnorodnych działek, przez bomby, wyrzutnie rakiet, aż po przeciwpancerne pociski kierowane. Mi-24 to także niezwykle doświadczona konstrukcja. Swój bojowy debiut zanotowała pod koniec lat 70. i od tamtego czasu uczestniczy w konfliktach wojskowych na całym świecie, prezentując swoje nieprzeciętne bojowe możliwości. Mi-24 to przede wszystkim śmigłowiec atakujący, ale może też w ograniczonym stopniu pełnić funkcję transportową, przenosząc do ośmiu osób, nie licząc załogi. Konstrukcja doczekała się licznych modyfikacji i znaleźć ją można w siłach powietrznych wielu armii, w tym Polski, Ukrainy czy właśnie Rosji, skąd wywodzi się ten statek powietrzny. /12 Śmigłowiec bojowy Kamov Ka-52 — ok. 101 szt. SpaceKris / Shutterstock Ka-52 Aligator to zmodyfikowana wersja jednomiejscowego śmigłowca szturmowego Ka-50. Jedyną różnicą jest właściwie tylko dodanie miejsca dla drugiego członka załogi obok pilota operatora, a nie w systemie tandem. Aby nie zwiększać masy konstrukcji, obniżono poziom opancerzenia kabiny oraz zmniejszono zapas amunicji do głównego działka z 460 do 240 naboi. Sama konstrukcja pełnić może funkcję śmigłowca dowodzenia i organizowania pola walki, ale dzięki swoim możliwościom ofensywnym może brać aktywny udział w walce. /12 Bombowiec Su-24 — 274 szt. JetKat / Shutterstock Podobnie jak większość uzbrojenia sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej, Su-24 pochodzi z czasów ZSRR, jednak dzięki licznym modyfikacjom, statek powietrzny otrzymał nowe życie i obecnie jest jedną z częściej wykorzystywanych samolotów w rosyjskiej armii. Konstrukcja sterowana jest przez dwóch pilotów, którzy do dyspozycji mają zarówno działko kal. 23 mm, jak i bomby oraz rakiety wchodzące w skład tzw. uzbrojenia podwieszanego, którego łączna masa to — w zależności od wersji — od 7 do 8 tys. ton. /12 Samolot wsparcia Su-25 — 194 szt. Aleks49 / Shutterstock Ten poddźwiękowy samolot służy przede wszystkim do wspierania działań piechoty poprzez niszczenie pojedynczych celów naziemnych takich jak czołgi. Wykorzystywane jest do tego uzbrojenie podwieszane (łączna masa 4340 kg), a sam samolot ma również do dyspozycji dwulufowe działko kal. 30 mm. /12 Myśliwiec MiG-29 — ok. 251 szt. Digital Combat Simulator MiG-29 to dwusilnikowy myśliwiec zaprojektowany jeszcze przez Związek Radziecki w latach 70. ubiegłego wieku. W założeniach miał on stanowić odpowiedź ZSRR na amerykańskie myśliwce F-15 i F-16, wchodząc do służby w 1982 r. Samolot był też regularnie modyfikowany i ulepszany. W kolejnych latach otrzymywał lepsze silniki, system sterowania HOTAS, nowocześniejszy radar czy czujniki podczerwieni. Niektóre samoloty dostały także możliwość tankowania w powietrzu. MiG-29 to także niezwykle popularny myśliwiec. Obecnie lata on w siłach powietrznych wielu krajów, w tym także w polskiej armii, gdzie trafił w latach 1989-1990. Największą liczbą tych maszyn dysponuje jednak Rosja. /12 Myśliwiec/bombowiec Su-35 — ok. 78 szt. vaalaa / Shutterstock Daleka modernizacja samolotu Su-27. Mimo podobnego wyglądu samego płatowca, Su-35S od Su-27 odróżnia niemal wszystko — począwszy od większej długości i rozpiętości skrzydeł, poprzez większą o dwie tony masę własną, mocniejszy silnik z wektorowanym ciągiem i znacznie nowocześniejszy radar umożliwiający śledzenie nawet 30 celów jednocześnie, z możliwością jednoczesnej próby zestrzelenia 8 z nich. Maks. prędkość samolotu to 2400 km/h, a jego zasięg to 3600 km. /12 Wielozadaniowy samolot Ił-76 — ok. 109 szt. Steve Lynes / Wikipedia/Creative Commons Ił-76 to wszechstronna konstrukcja, która może pełnić nie tylko funkcję samolotu transportowego, latającego centrum dowodzenia lub powietrznego tankowca, ale też samolotu do walki powietrznej. /12 Czołg podstawowy T-14 Armata — od 70 do 100 szt. Vitaly V. Kuzmin / Czołg ten — podobnie jak wiele innych rodzajów uzbrojenia — został po raz pierwszy zaprezentowany publicznie na paradzie z okazji Dnia Zwycięstwa w Moskwie 9 maja 2015 roku. Czołg jest jednym z "produktów" bazujących na koncepcji uniwersalnego podwozia ciężkich pojazdów bojowych Armata. Cechą odróżniającą ten czołg od wcześniejszych rosyjskich konstrukcji jest bezzałogowa wieża czołgu, co w połączeniu z odseparowaniem załogi od składu amunicji, powinno znacząco podnieść przeżywalność załogi na polu bitwy, w razie trafienia tej jednostki. Zasięg operacyjny czołgu to ok. 500 km, głównym uzbrojeniem jest nowa gładkolufowa armata 2A82 kal. 125 mm, w przyszłości planowane jest użycie jeszcze mocniejszej, również gładkolufowej armaty 2A83 kal. 152 mm. To także jeden z najszybszych czołgów współczesnego pola walki. Pojazd rozpędza się podobno nawet do prędkości 90 km/h. /12 Czołg podstawowy T-90 — ok. 400 szt. w różnych wersjach, w tym najnowszej T-90M Vitaly V. Kuzmin / Wikipedia/Creative Commons Co prawda czołg T-90 w pierwszej wersji pojawił się na uzbrojeniu sił zbrojnych Rosji jeszcze w ubiegłym wieku, to jednak okazała się to konstrukcja podatna na daleko idące modernizacje i usprawnienia, czego wynikiem jest najnowsza odmiana tego czołgu T-90M Proryw. W swojej aktualnej odmianie, zaprezentowanej w 2017 roku, wyposażony został w wielowarstwowy pancerz nowej generacji, wspomagany przez elementy pancerza reaktywnego 4S23 Relikt, co jest rozwiązaniem lepszym (i cięższym) od pancerza Kontakt. Odpowiedź na pytanie, czemu Rosjanie wprowadzili modernizację do standardu T-90M wobec faktu, iż jednocześnie w ich siłach pancernych debiutuje zupełnie nowa jednostka T-14 Armata, jest oczywista. Rosja ma duże zapasy starszych T-90 i ich modernizacja do standardu T-90M jest tańsza i bardziej opłacalna niż budowa równie dużej liczby T-14 Armata. Z innych nowości w wersji M warto też wymienić nowy system kontroli ognia, system nawigacji satelitarnej i nowoczesny system kontroli środowiska. /12 Armatohaubica samobieżna 2S35 Koalicja-SW — ok. 760 szt. Vitaly V. Kuzmin / Wikipedia/Creative Commons Nowoczesna armatohaubica 2S35 Koalicja-SW to następca dotychczasowo wykorzystywanych w armii Rosji haubic 2S19 Msta-S. O ile jednak 2S19 Msta-S był jednostką załogową, to Koalicja-SW jest haubicą z bezzałogową wieżą wyposażoną w zupełnie nową armatę 2A88, kaliber 152 mm. Sprzęt wyposażony został w system automatycznego ładowania amunicji zapewniający szybkostrzelność rzędu 10, 16 czy nawet 22 strzały na minutę (różne źródła podają różne wartości, 22 strzały to wartość podawana przez źródła rosyjskie, najprawdopodobniej propagandowo przeszacowana). Wydłużona lufa ma nowatorski system chłodzenia i pięcioszczelinowy klasyczny hamulec wylotowy. Wiele szczegółów tej konstrukcji nie jest znanych. Ostatnio (w ubiegłym roku) Rosja zaprezentowała również tę haubicę na podwoziu kołowym. Strzelać z niej można wieloma typami amunicji: klasyczną odłamkowo-burzącą, jak również amunicją dymną, oświetlającą czy nawet nuklearną, bądź naprowadzanymi (laserowo lub za pośrednictwem satelitarnej sieci GLONASS) pociskami precyzyjnymi. Jej zasięg przy zastosowaniu standardowej amunicji to ok. 40 km. Nowy pokładowy system kierowania ogniem może otrzymywać wskazania celów z różnych źródeł (odrębnych stacji dowodzenia, wysuniętych punktów zwiadowczych itp.). /12 Zapraszamy jednocześnie do odsłuchania najnowszego odcinka podcastu Technicznie Rzecz Biorąc. Tym razem rozmawialiśmy o działaniach Anonymous oraz wojnie dezinformacyjnej, jaka toczy się także w polskiej sieci w związku z napaścią Rosji na Ukrainę. Czy zwykły Polak może jakoś pomóc? Odpowiedź znajdziecie poniżej: Jest to państwowa organizacja wojskowaSiły Zbrojne Federacji Rosyjskiej, nieoficjalnie zwane Siłami Zbrojnymi RF, których liczba wynosi 1 903 000 ludzi w 2017 r., Mają odpierać agresję przeciwko Federacji Rosyjskiej, chronić jej integralność terytorialną i nienaruszalność wszystkich jej terytoriów oraz wykonywać zadania zgodnie z umowami w maju 1992 r. Z uzbrojonychSiły Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w tym czasie Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej, miały znacznie większą liczbę. Stanowił on 2 880 000 ludzi i posiadał największą na świecie liczbę zapasów broni jądrowej i innej broni masowego rażenia, a także dobrze rozwinięty system w zakresie jej dostarczania. Teraz Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej regulują liczbę zgodnie z dekretami Prezydenta Federacji w stanie Sił Zbrojnych 1 013000 żołnierzy, ponieważ w marcu 2017 r. Wszedł w życie ostatni opublikowany dekret prezydenta. Łączna liczba Sił Zbrojnych jest wskazana powyżej. Służba wojskowa w Rosji prowadzona jest zarówno przez pobór do wojska, jak i przez kontrakt, przy czym w ostatnich latach przeważała usługa kontraktowa. Na wezwanie młodych ludzi służba w armii przez jeden rok, ich minimalny wiek to osiemnaście lat. W przypadku personelu wojskowego Federacji Rosyjskiej maksymalny wiek wynosi sześćdziesiąt pięć lat. W chwili rejestracji kadry specjalnych szkół wojskowych mogą mieć mniej niż osiemnaście jest przejęcieWojsko, lotnictwo i marynarka wojenna dopuszczają funkcjonariuszy do swojej służby wyłącznie na podstawie umowy. Cały korpus jest przeszkolony istotne instytucje szkolnictwa wyższego, w których po ukończeniu studiówkadeci otrzymują stopień porucznika. Na okres studiów studenci drugiego roku kończą pierwszą umowę na okres pięciu lat, a więc rozpoczyna się ona w murach wojskowej placówki oświatowej. Obywatele w rezerwie i rangi oficerskiej często uzupełniają siłę Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Mogą również zawrzeć umowę o służbie wojskowej. Wliczając tych absolwentów, którzy studiowali w wydziałach wojskowych uniwersytetów cywilnych i zostali zdeterminowani po ukończeniu studiów w rezerwie, mają również prawo zawrzeć umowę z Siłami to wydziałów szkolenia wojskowego, orazcykli w ośrodkach szkolenia wojskowego. Młodsze dowództwo i ranga mogą być rekrutowane zarówno na podstawie umowy, jak i przez telefon, do którego absolutnie wszyscy obywatele płci męskiej mają od osiemnastu do dwudziestu siedmiu lat. Usługa poboru wynosi rok (kalendarz), a kampania poboru odbywa się dwa razy w roku - od kwietnia do lipca oraz od października do grudnia, wiosną i jesienią. Sześć miesięcy po rozpoczęciu służby, każdy żołnierz Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej może złożyć sprawozdanie z zawarcia umowy, pierwszej umowy - na trzy lata. Jednak po czterdziestu latach prawo zostaje utracone, ponieważ czterdziesta rocznica to granica tworzą niezwyklerzadko mężczyźni są tutaj przytłaczającą większością. Wśród prawie dwóch milionów żołnierzy kobiety stanowią mniej niż pięćdziesiąt tysięcy, a tylko trzy tysiące z nich ma stanowiska oficerskie (jest ich nawet dwudziestu ośmiu).Trzydzieści pięć tysięcy kobiet jest napozycje sierżantów i żołnierzy, a jedenaście tysięcy z nich to chorąży. Tylko półtora procent kobiet (czyli około czterdziestu pięciu osób) zajmuje główne stanowiska dowodzenia, a reszta służy w kwaterze głównej. Teraz o ważnej rzeczy - o bezpieczeństwie naszego kraju w razie wojny. Przede wszystkim konieczne jest rozróżnienie trzech rodzajów rezerwy rezerwa na mobilizację, którapokazuje liczbę poborowych w bieżącym roku, jak również zorganizowanych, gdzie dodaje się liczbę wcześniej obsłużonych i przeniesionych do rezerwy oraz potencjalną rezerwę mobilizacyjną, czyli liczbę osób, na które można liczyć w przypadku wojny podczas mobilizacji wojsk. Tutaj statystyki pokazują, że jest to dość niepokojące. W 2009 r. Trzydzieści jeden milionów osób znalazło się w potencjalnej rezerwie na mobilizację. Porównaj: w Stanach Zjednoczonych, pięćdziesiąt sześć, aw Chinach - dwieście osiem 2010 r. Stan (zorganizowana rezerwa)wyniósł dwadzieścia milionów ludzi. Demografowie obliczyli skład Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej i obecny rezerwy mobilizacyjnej, dane okazały się złe. Osiemnastoletni mężczyźni prawie znikną w naszym kraju do 2050 roku: ich liczba zmniejszy się czterokrotnie i będzie wynosiła tylko 328 tysięcy ludzi ze wszystkich terytoriów. Oznacza to, że potencjalna rezerwa mobilizacji w 2050 r. Wyniesie tylko czternaście milionów, czyli o 55% mniej niż w 2009 personeluSiły Zbrojne Federacji Rosyjskiej składają się z dowództwa prywatnego i młodszegopersonel (sierżanci i sierżanci), oficerowie służący w oddziałach, lokalne, okręgowe, centralne w różnych pozycjach (są zapewniane przez personel), w komisariatach wojskowych, w komendach, w biurach za granicą. Mają w tym również udział wszyscy kadeci, którzy kształcą się w instytucjach edukacyjnych Ministerstwa Obrony i ośrodków szkolenia 2011 r. Cała struktura Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej nie jestprzekroczyło milion ludzi, było to wynikiem długotrwałej i potężnej redukcji z ludzi w Siłach Zbrojnych w 1992 r. do miliona. Oznacza to, że zniknęło ponad sześćdziesiąt trzy procent armii. Do 2008 r., Nieco mniej niż połowa wszystkich pracowników - chorążych, chorążych i oficerów. Potem nastąpiła reforma wojskowa, podczas której niemal wyeliminowano stanowiska sztabowców i chorążych, a wraz z nimi ponad sto siedemdziesiąt tysięcy stanowisk oficerskich. Na szczęście prezydent odpowiedział. Cięcia ustały, a liczba funkcjonariuszy powróciła do dwustu dwudziestu tysięcy osób. Liczba generałów Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej (generałów wojskowych) wynosi obecnie sześćdziesiąt mówią liczbyPorównamy liczbę i skład UzbrojeniaSiły 2017 i 2014. W chwili obecnej w aparacie Ministerstwa Obrony Federacji Rosyjskiej wojskowe organy kontrolne obejmują 10 500 żołnierzy. Sztab generalny liczy 11 300. Siły lądowe mają 450 000 ludzi, 280 000 służy siłom powietrznym, a marynarka ma 185 000 ludzi, 120 000 ludzi należy do strategicznych sił rakietowych, a 165 000 ludzi do sił obrony powietrznej. Oddziały powietrzne składają się z 45 000 2014 r. W Siłach Zbrojnych całkowita liczba wynosiła 845000, z czego siły lądowe 250 000, Navy - 130 000, w powietrzu - 35 000, SNF - 80 000, Air Force - 150 000, i - uwaga! - komenda (plus usługa) wynosiła 200 000 ludzi. Bardziej niż cały personel sił powietrznych! Jednak liczby w 2017 roku sugerują, że liczba Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej rośnie nieco. (I nadal główną armią są teraz mężczyźni, 92,9% z nich, a tylko 44 921 żołnierzy).KartaSiły Zbrojne Federacji Rosyjskiej, jak każda inna organizacja wojskowakraje mają ogólne przepisy wojskowe, które są zbiorem głównych zasad, za pomocą których, w procesie studiowania, żołnierze tworzą ogólną koncepcję, jak chronić własne prawa i interesy kraju przed zewnętrznymi, wewnętrznymi i wszelkimi innymi zagrożeniami. Ponadto badanie tego zestawu zasad pomaga rozwinąć służbę Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej jest najważniejszą częścią podczaspoczątkowe przygotowanie do służby, przy jego pomocy żołnierz lub żeglarz zapoznaje się z podstawowymi pojęciami i pojęciami. W sumie istnieją cztery rodzaje kart i każdy musi być dokładnie zbadany przez absolutnie każdego wojskowego. Stąd znane są ogólne obowiązki i prawa, cechy harmonogramu, zasady ustawKarta dyscyplinarna ujawnia istotę wojskadyscyplina i dyktuje obowiązek jej przestrzegania, opowiada o różnych rodzajach kar i zachęt. W ten sposób różni się od Karty usług wewnętrznych. Określa określone środki odpowiedzialności za pewne naruszenia przepisów ustawowych. Statuty służby wartowniczej i garnizonowej Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej zawierają oznaczenie celów, porządek organizacyjny i wykonanie służby wartowniczej i garnizonowej. Zawiera również prawa i obowiązki wszystkich oficjalnych żołnierzy i osób wykonujących obowiązki określa kolejność ruchu za pomocąbroń i bez niej, techniki drążenia, typy jednostek budowlanych z wyposażeniem i kolejność pieszych. Po dokładnym przestudiowaniu statutu każdy żołnierz jest zobowiązany do zrozumienia istoty dyscypliny wojskowej, do zrozumienia rang, do przyznania czasu, do wykonywania obowiązków na stanowisku dyżurnym, do sprawowania warty, wartownika i wielu dowódca sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej - prezydent V. V. Putin. Jeśli agresja zostanie podjęta przeciwko Rosji lub istnieje bezpośrednie zagrożenie dla niego, to on będzie musiał wprowadzić stan wojenny w kraju lub w pewnych obszarach w celu stworzenia wszystkich warunków, aby zapobiec lub odpierać agresję. W tym samym czasie lub niezwłocznie prezydent informuje o tym Radę Federacji i Dumy Państwowej w celu zatwierdzenia tego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej na zewnątrzkraje mogą być tylko po otrzymaniu odpowiedniego dekretu Rady Federacji. Kiedy w Rosji panuje pokój, najwyższy dowódca przewodzi generalnemu przywództwu Sił Zbrojnych, a podczas wojny kieruje obroną Rosji i odzwierciedla agresję. To także prezydent tworzy Radę Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej i kieruje nią, a także zatwierdza, powołuje i odwołuje najwyższe dowództwo Sił Zbrojnych RF. Jego wydział jest i zatwierdza doktrynę wojskową Federacji Rosyjskiej, a także koncepcję i plan budowy Sił Zbrojnych, plan mobilizacji, obrony cywilnej i wiele obronyMinisterstwo Obrony Federacji Rosyjskiej - organ kontrolny Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiejsą rozwój i wdrażanie polityki państwa w zakresie obrony kraju, regulacji prawnych i standardów obrony. Ministerstwo organizuje użycie Sił Zbrojnych zgodnie z federalnymi przepisami konstytucyjnymi i umowami międzynarodowymi, utrzymuje niezbędną gotowość, podejmuje działania na rzecz budowy Sił Zbrojnych, zapewnia ochronę socjalną dla personelu wojskowego, a także członków ich Obrony uczestniczy wrozwój i wdrażanie polityki państwa w zakresie współpracy międzynarodowej. Pod jego wydziałem znajdują się komisariaty wojskowe, organy kontrolne Sił Zbrojnych FR dla okręgów wojskowych, a także wiele innych wojskowych organów kontrolnych, w tym terytorialnych. Ministrowi obrony przewodniczy minister wyznaczony i odwołany przez Prezydenta Federacji Rosyjskiej. Pod jego kierownictwem działa rada, w skład której wchodzą wiceministrowie, szefowie służb i głównodowodzący wszystkich typów sił zbrojnych Federacji Generalny Sił Zbrojnych RFSztab Generalny jest centralnym organem wojskowymzarządzanie i główny organ zarządzający samolotem. Koordynuje działania oddziałów granicznych i FSB Federacji Rosyjskiej, Gwardii Narodowej pod dowództwem żołnierzy, kolei, obrony cywilnej i wszystkich innych, w tym służby wywiadowcze. Skład sztabu generalnego to główne kierownictwo, kierownictwo i wiele innych zadania Ministerstwa Obrony Federacji Rosyjskiejstrategiczne planowanie wykorzystania Sił Zbrojnych, wojsk i innych formacji i wojsk, biorąc pod uwagę wojskowy podział administracyjny Federacji Rosyjskiej, przeprowadzając mobilizację i pracę operacyjną w zakresie przygotowania Sił Zbrojnych, przenosząc Siły Zbrojne na skład i organizację czasu wojny. Sztab Generalny organizuje strategiczne i mobilizujące rozmieszczenie sił zbrojnych i innych oddziałów, formacji i organów, koordynuje działania w zakresie zapisów wojskowych, organizuje działania wywiadowcze w obronie i bezpieczeństwie, planuje i organizuje komunikację, a także topograficzne i geodezyjne wsparcie Sił Zbrojnych.

stopnie wojskowe federacji rosyjskiej